Bir tanecik oğluşum
24.09.2007
Bu siteye, evlendikten sonra üye oldum. Doğum hikayelerini okuyup çok duygulanıyordum. Hep dua ediyordum ‘ben de bir gün doğum hikayemi yazayım’ diye. Dualarım kabul oldu sonunda ve anne oldum…
 
Eşimle, iş arkadaşım aracılığı ile tanışıp, 40 gün içinde evlendik. Çok çabuk oldu, kısmet galiba. Çalıştığımız için, ilk 2-3 yıl çocuk istemiyorduk. Ama bir yıl dayanabildik.
 
İlk 2 ay sonuçlar negatif çıktı. Ben korkmaya başladım ‘acaba sorun mu var, ya olmazsa?’ diye. Ama tecrübeli arkadaşlarımın desteği sayesinde, moralimi hiç bozmadım. Onlar, ‘öyle hemen olmayabilir, üzme kendini’ deyip destek verdiler.
 
Ve 3.ayda hissettim bebişimi… Daha test yapmadan biliyordum. Annelik duygusu dedikleri bu galiba. Oğlum olacağını da biliyordum ve hep oğlum olmasını istemiştim. Eczaneden test aldım. Arkadaşım ‘sabah yap, daha kesin olur; tabii dayanabilirsen’ dedi. Ben de ‘tabii ki dayanırım’ dedim, ama öyle olmadı. İşten çıkıp eve gider gitmez eşime, ‘test yapalım’ dedim ve sonuç pozitifti! İkimiz de çok sevindik, öyle güzel bir duygu ki, anlatılmaz bir şey…
 
Hamileliğimde hiç sorun yaşamadım. Herkes, ‘hamilelik şöyle zor, böyle zor’ deyip korkuttu ama benim oğluşum beni hiç üzmedi. Bulantı, halsizlik gibi sorunlar yaşamadım çok şükür. İlk aylarda aşermeyi çok istiyordum. Gecenin bir vakti eşimi kaldırıp da, ‘canım şunu çekti’ deyip yollara düşürmek güzel olacaktı! Ne yapayım, insanın başına bir kere geliyor! Birkaç sefer ‘canım şunu çekti’ dedim ama yalancıktan; aramızda kalsın :)
 
Aşermedim daha sonraki aylarda. Canım elma şekeri çekti ama havalar ısındığı için bulamadık. Bir kere aşerdim, onu da illa bulacaktım. Çalıştığım öğrenci yurdunda kalan, İstanbul’da oturan öğrencimize söyledim, sağ olsun bulup getirdi. Bu yüzden, oğluma hep ‘elma şekerim’ diyorum.
 
Hamile olmadan önce 49 kiloydum, hamile olunca kilo almaya başladım. Bu çok güzel oldu. Çünkü ben ne kadar yersem yiyeyim, kilo alamazdım. Herkes hamileliğin çok yakıştığını söylüyordu, bu çok hoşuma gidiyordu açıkçası :) Hamileliğim çok kolay geçtiği için, hep doğumumun zor olacağını düşünüyordum ve zaman iyice azalmıştı. Doğuma 1,5 ay kala işten izne ayrılmıştım. Hazırlıklara başladım; doğum çantamı, bebek için gerekenleri falan hazırladım.
 
Doktor 6 Ağustos demişti, ama benim oğluşum 30  Temmuz’da geldi. Gece hafif hafif sancılar başladı. Bana göre günüm bitmişti. Zaten biliyordum doğacağını. Sabah kalkıp, eşime kahvaltı hazırlamak için çayı ocağa koydum. Sonra sancılar biraz daha arttı ve leke geldi. Hemen hastaneye gittik. Ben hastaneye gidene kadar çok rahattım. Ama hastanede sancı odasına girince çok korktum. Muayene etmeleri gerekiyordu ama öyle çok korktum ki bir türlü muayene olamadım.
 
‘Ben normal doğum yapamam, lütfen sezaryen yapın!’ diye yalvardım. Benimle birlikte gelenler doğurup gittiler, ama ben bir türlü yapamadım. Sonra beni başka hastaneye sevk ettiler. Akşam saat 5.30’a kadar sancı çektim; normal doğum yapamadım ve sezaryene aldılar.
 
Gözlerimi açtığımda, ‘oğlum nasıl?’ diye sordum. ‘Gayet iyi’ dediler. Çok  korkmuştum ona bir şey olacak diye. Biraz kendime geldikten sonra oğlumu getirdiler. Yüzünü öyle merak ediyordum ki, ‘ne olur bir yüzüne bakayım’ dedim. Bana benzemesini çok istiyordum, babasına daha çok benziyor. Yani ikimizin karışımı. Çok güzel bir duygu…
 
Bebek tutmasını beceremiyordum ama kendinin olunca her şeyi öğreniyor insan. Annelik böyle bir şey, ona kavuştuğum için çok mutluyum.
 
Ayrıca kendime çok kızıyorum, niye bu kadar korktum diye. O an çekiyorsun sancıyı sonra bebişine kavuşuyorsun. Şu an hatırlamıyorum bile sancının ne kadar acı olduğunu.
 
Oğluşum öyle tatlı ki, bakmaya doyamıyorum. En büyük hayalim, kucağıma alıp emzirmekti ve hayalim gerçek olmuştu. Hemşire kucağıma verdi, ‘emzir bakalım’ dedi. O an öyle heyecanlandım ki anlatamam. Emzirdiğim anlar birbirimize bakıyoruz ya, öyle güzel ki… O bakışmalar hiç bitmesin istiyor insan. Allah her isteyene nasip etsin inşallah.
 
Doğum yapalı 27 gün oldu. Tatlı oğlumu anneannesi yeni uyuttu, geceleri hep uyanık ve her geçen gün değişip büyüyor; bu beni çok mutlu ediyor.
 
Hamileliğim boyunca bana yardımcı olan, başta eşim olmak üzere herkese teşekkürler. Canım oğlum, seni öyle çok seviyorum ki, sen benim her şeyimsin…
 
Safiye Gümüş
Tüm hakları saklıdır, kaynak belirtilmeden kullanılamaz. Annelergrubu.com sitesinin içeriği, kullanıcıyı bilgilendirmek amacıyla hazırlanmıştır.
Sitede yer alan bilgiler, tedavi yöntemi olarak kabul edilmemeli, tıbbi bir eyleme temel oluşturmamalıdır.